Vakantie Engeland
Na eerdere vakanties naar
Duitsland (2024) en
België (2025) ben ik dit jaar van 12 tot en met 28 mei met mijn broer op vakantie geweest naar Engeland. We gingen ernaartoe per trein, via de Kanaaltunnel, en trapten onze rondreis af met een paar dagen in Londen. Hoewel de stad veel te groot en onze tijd veel te beperkt was om alles te bezoeken (waarschijnlijk is zelfs een heel mensenleven daarvoor nog te weinig) hebben we toch het nodige gezien. Hiertoe behoorden
highlights als de Big Ben,
Trafalgar Square, Buckingham Palace, Windsor Castle en de Thames, inclusief de
Egyptische obelisk die bij de
Victoria Embankment direct langs de rivier staat. Voor mij persoonlijk erg leuk, want deze zuil komt aan bod in een van de hoofdstukken van mijn boek!
Britse vlaggen, een rode dubbeldekker en de Big Ben: Engelser wordt het niet!
De Egyptische obelisk langs de Thames in Londen, aan Engeland geschonken in de negentiende eeuw
Wat het oude Egypte betreft, heeft de Britse hoofdstad veel meer te bieden dan alleen de obelisk langs de Thames. Het bekendst is natuurlijk het
British Museum, met zijn immens grote gebouw en collectie. Zelf heb ik hiervan alleen de Egyptische afdeling gezien, en zelfs die eigenlijk alleen globaal. Dit kwam niet alleen door de grootte, maar ook door de drukte. Vooral in de beeldenzaal op de begane grond was het enorm druk, met rond de beroemde Steen van Rosetta een permanente stroom van mensen. Het leken wel krioelende mieren! Een stuk minder druk was het daarentegen in een veel minder bekend museum, het
Sir John Soane's Museum, en dat was maar goed ook, want dit huis van een negentiende-eeuwse architect is bepaald niet gebouwd op grote drommen mensen. De kamers en gangen, allen exact zó achtergelaten zoals het was toen Soane stierf, staan stampvol met antieke beelden, vazen, gipsen en afgietsels, met elders aan de muur schilderijen in meerdere lagen. Een wonderlijke verzameling, met heel aardige vrijwilligers. Voor mijzelf was vooral de kelder van het
Sir John Soane's Museum bijzonder, aangezien hier de albasten
sarcofaagkuip van farao Seti I staat. In mijn boek over Seti is hier een apart hoofdstuk aan gewijd, dus dat maakte het heel speciaal om dit bijzondere kunstwerk nu eens in het echt te zien.
Rondom de Steen van Rosetta kolkt continu een stroom van mensen
De koepelzaal van het Sir John Soane's Museum, tot de nok toe volgestouwd met antieke kunstwerken
Na onze eerste etappe in Londen zijn we voor de tweede naar het zuidwesten van Engeland gegaan, naar de havenstad Plymouth. Deze plaats, gebombardeerd in 1941, zou je rauw en grauw kunnen noemen, maar wij kwamen dan ook voor de natuur in de omgeving. Of althans: dat was de bedoeling. Gedurende onze dagen in Plymouth maakten we namelijk kennis met het typisch Britse weer van regen en bewolking. En daarbij bleek het OV aldaar, om het met Brits gevoel voor understatement te zeggen, quite a challenge. Toch hebben we de eerste twee dagen het een en ander gezien, waaronder een stukje Engels heggenlandschap en de botanische tuin Eden Project, met prachtige kleurrijke bloemen.
Een stukje typisch Brits heggenlandschap iets ten noordoosten van Plymouth
Een bloem in een van de enorme bolvormige kassen van het Eden Project
De laatste dagen in Plymouth klaarde het weer iets op, waardoor we toch nog konden wandelen. En hoe! We zijn met een pontje van de stad naar een schiereiland gevaren, om daar een wandelroute te lopen langs een werkelijk spectaculaire kliffenkust. Het was soms een flinke klim, maar het was de moeite meer dan waard. Ditzelfde gold ook voor een route die we een dag later liepen, naar een heuveltop met daarop talloze hunebedachtige keien. Deze tocht was iets ingewikkelder, met een stukje moeras waar we even verdwaalden, maar gelukkig kwam alles goed. En het heeft een paar hele mooie foto's opgeleverd.
De rotskliffen van Rame Head, ten zuidwesten van Plymouth
Grote keien op Helman Tor, een heuveltop in de buurt van het plaatsje Lostwithiel
De derde halte van onze vakantie had als uitvalsbasis Salisbury, beroemd om zijn gigantische kathedraal. Vanuit hier hebben we het landgoed Kingston Lacy bezocht (mét een Egyptische obelisk in de tuin), een stukje New Forest (een groot natuurgebied) en het fossielenstrand bij Lyme Regis. Ook hier echter waren de weersomstandigheden een factor om rekening mee te houden, al hadden we ditmaal geen paraplu, maar zonnebrand nodig, want zo nat en bewolkt als de eerste helft van de reis was, zo warm en zonnig was de tweede. Het was in de zon zelfs bloedheet, compleet met warmterecords!
De enorme kathedraal van Salisbury, met de grootste kerktoren van heel Engeland
De afdruk van een miljoenen jaren oude ammoniet, te zien op een steenblok bij het strand van Lyme Regis
De vierde en laatste etappe van de vakantie was een korte, van anderhalve dag opnieuw in Londen. Of meer precies: Kew Royal Botanical Gardens voor mijn broer en voor mij nog één keer full Egypt, met de obelisk, het British Museum, het Soane Museum én het Petrie Museum. Die laatste collectie is onderdeel van de Londense universiteit en is eerder een soort open depot dan een publieksmuseum. Voor de massa een beetje saai misschien, maar voor wie geïnteresseerd is in het oude Egypte een heerlijke plek om langs de volgestouwde vitrines te dwalen. Mij viel onder andere een reliëfblok op dat de potentie heeft voor een nieuw tijdschriftenartikel. Ofwel: wordt vervolgd, wellicht. Maar of dit nou lukt of niet, onze vakantie was hoe dan ook meer dan geslaagd!
Een van de lange vitrines van het Petrie Museum of Egyptian Archaeology